Tijdens ons verblijf in Rwanda hebben de kinderen in het geheim met elkaar geregeld dat er lootjes getrokken werden. Wij werden hierin ook betrokken. Voor de persoon waarvan jij het lootje trok moest je iets van een cadeautje regelen. Klinkt bekend he? Maar hier geen minimumbedragen waar je aan moest voldoen. Op lootje stonden ook geen onmogelijke wensen vermeld, alleen een naam en dat was genoeg. De opdracht eenvoudig je moest gewoon iets regelen voor de persoon van wie zijn of haar naam op je lootje stond. Maakt niet uit wat.
Dit was voor de meesten geen eenvoudige opdracht, want zij hebben geen spaarpot die zij even met een hamer konden bewerken om daar de benodigde centjes er uit te halen. Zelf had ik mijn vraagtekens bij het lootje trekken want tja als je zelf niets hebt hoe kan je een ander dan wat geven? Deze gedachte was niet juist van mij en dat werd al heel snel door de kinderen bevestigd.
Op maandag 29 december 2025 kwamen de kinderen naar het Oranjehuis. Allen op hun best gekleed. Kleding die zij normaal aan zouden doen als zij naar de kerk of een andere bijeenkomst hebben, Iedereen had iets meegenomen het was iedereen gelukt om iets mee te vinden. Die een had het mooi verpakt en de andere had een bruine papieren zak bij zich. Kortom iedereen had zijn of haar best gedaan.
Om de beurt moest je vertellen van wie je lootje had getrokken en kon je het kadootje aan de persoon overhandigen. Iedereen had goed zijn best gedaan. De meesten kregen wat snoep, koekjes en een tekening of brief van diegene.
Zo kreeg ik zelf ook een mooi geschenkentasje. Daarin zaten lekkere snoepjes, koekjes en een lief briefje met tekst en een tekening. De kinderen hadden een mooie middag met elkaar waarbij veel gelachen werd. Iedereen ging dan ook tevreden weer naar huis.
Voor mij zelf was dit een van de dingen die wij in Rwanda meemaakten en mij bij zou blijven. Het was ten eerste heel mooi om de tevreden koppies te zien van de kinderen. Zij deden dit uit liefde voor elkaar en het feit dat zij weten hoe het is om helemaal niets te hebben. Juist die groep mensen geven vaak het meest. Het geven gebeurt vanuit het hart.
Tegelijkertijd ook confronterend met het feit dat zij eigenlijk met niets tevreden zijn en dat wij hier in onze samenleving eigenlijk bijna nooit tevreden zijn met wat wij hebben en krijgen. Het moet altijd meer en beter.
Wees blij met wat je hebt en wat je krijgt.
Wees blij met de dierbaren om je heen, die om je geven en die er voor je zijn als het nodig is. Dan maakt geld en dure goederen niets meer uit, Deze kinderen uit Byimana zijn een voorbeeld voor vele anderen!
Reactie plaatsen
Reacties